Onze grootste ster in Hollywood is deze zomer weer in de bios te zien in het derde en laatste deel van de X-Men trilogie. Maar ze ging toch dood in deel 2? Klopt, maar op miraculeuze wijze is ze weer tot leven gebracht en wij spraken haar in Los Angeles.
DOOR: GABRIEL ALEXANDER DERIGA
VOOR: STARSTYLE (TELEGRAAF TIJDSCHRIFTEN GROEP)
Dood is toch dood?
‘Je zou denken van wel, maar ondanks dat ik stierf in X-Men II ben ik terug in het derde deel. Het is altijd een plezierige verrassing om een baan te krijgen! En een verrassing was het zeker, omdat je van te voren niet weet of er een derde deel zou komen en of ze ervoor kiezen alle X-mensen weer samen te laten komen.’
Geloof je zelf in leven na de dood?
‘Ik kan me niet voorstellen dat je spirit, wat los staat van het fysieke lichaam, verdwijnt nadat je doodgaat. Niemand weet natuurlijk hoe het echt zit, maar iets leeft door… Daar ben ik van overtuigd.’
Wel eens geesten gezien?
‘Ikzelf niet, maar ik weet van mensen die wel zoiets hebben meegemaakt. In een oud, griezelig huis in New York woonden een paar vrienden van mij en één van hen schrok midden in de nacht wakker omdat er een vrouw op hem zat. Hij wilde schreeuwen, maar kon dat niet. Daarna probeerde hij zijn vrouw wakker te maken, maar dat ging ook niet. Dus lag hij daar maar. De vrouwelijke geest of verschijning ofzoiets bleef maar op hem zitten. En hij was zo bang dat hij daar de halve nacht doodstil heeft gelegen tot hij weer in slaap viel. En toen hij ’s morgens wakker werd, rende hij zijn huis uit om nooit meer één voet in dat huis te zetten. En geloof me, ik ben in dat huis geweest, als er spookhuizen bestaan, dan is dit het ultieme spookhuis. Ik kreeg al de kriebels als ik daar gewoon binnenliep.’
Waar pakt het finalestuk van de X-Men trilogie mee uit?
'Niemand zou de film willen gaan zien als we allemaal hetzelfde waren, dus net als echte mensen zijn de karakters gegroeid in de afgelopen jaren. De essentie is hetzelfde gebleven, maar de omstandigheden zeker niet. En de relatie tussen mij, Jean Grey, en Wolverine is anders dan in de eerste twee delen.’
Slaat de romantiek eindelijk toe tussen jullie twee?
‘Ik kan daar echt niet veel over zeggen, maar er hangt wel een spanning in de lucht. Heftige spanning.’
Zou je in het echt ook op een Wolverine kunnen vallen?
‘Ik weet het niet met die klauwen van hem! Hij heeft gigantische messen aan zijn handen en ik zou me rotschrikken als die dingen midden in de nacht plotseling tevoorschijn komen.’
Dat kan ook juist spannend zijn…
‘Nou, ik heb eens de pech gehad dat er een kat op mijn gezicht sprong. Dat zal wel dezelfde soort sensatie zijn. Pijnlijk.’
Ga je ook spelen in de Wolverine spin-off, die volgend jaar uitkomt?
‘Ik ben er niet voor gevraagd… Ik denk niet dat er X-Men acteurs in gaan spelen, want anders zou het weer een X-Men film zijn in plaats van een Wolverine-film.’
Klopt het dat mannen zich geïntimideerd voelen door jou en je daarom niet durven uit te vragen?
‘Dat hoor ik wel eens, ja! Als een man zich geïntimideerd voelt zal hij natuurlijk niet naar me toekomen om te praten. Soms hoor ik van iemand dat een man zich geïntimideerd voelde door mij, maar dat begrijp ik echt niet! Ik kan me gewoon niet voorstellen dat iemand zich geïntimideerd voelt door mij. Ik zie mezelf niet zo, dus ik vind het lastig om daarmee om te gaan. Waarschijnlijk plakken mensen stereotypen op mij; ik ben ruim één meter tachtig, heb donker haar en een sterk figuur, dus ik zal wel erg tough zijn. Maar in het echte leven ben ik niet zo tough als ik er misschien uitzie.’
Stoere rollen in X-Men, House on Haunted Hill en Goldeneye zullen daar niet bij helpen…
‘Maar ik probeer niet constant het tegendeel van mensen te bewijzen. Ik neem rollen aan zoals ze komen, als het moment goed is of als het karakter mij aanspreekt. Maar het is niet zo dat ik bij het aannemen van een rol denk: ‘Oh my God, mensen zullen misschien weer denken dat ik zo tough ben.’ Als ik me daarom druk zou moeten maken, dan zou ik nooit meer een rol aannemen, want wie weet wat mensen allemaal zullen gaan denken?!’
Anders kun je mannen altijd nog zelf versieren door het vertonen van je eigen films!
‘Nee, echt niet! Maar ik heb wel gehoord van acteurs die op die manier een vrouw proberen te versieren. Dan zitten ze blijkbaar samen bij de acteur thuis en zegt hij: ‘laten we een film gaan kijken’. Hij doet de televisie aan, start de dvd op en dan verontschuldigd hij zich: ‘Oh, sorry, ik wist niet dat deze dvd erin zat. We hoeven mijn film echt niet te kijken, hoor.’ En dan kijken ze het toch.’
Nog even over je rol als mutant: je bent anders en hoort er niet bij. Heb je daar in je echte leven ook problemen mee gehad?
‘Ik denk dat iedereen daar constant mee te maken krijgt. Het begint al op de middelbare school waar je van die kliekjes hebt en je moet kiezen bij welk kliekje je wilt horen. Maar de vraag is dan of ze je wel zullen accepteren… Dat gaat je hele leven zo door. Het leven gaat om accepteren en jezelf worden. Je moet proberen jezelf te aanvaarden en je goed proberen te voelen bij wie je bent en hoe je eruit ziet.’
Hoe kom je aan deze wijsheid?
‘Daar heeft niemand mij bij geholpen, maar ik denk dat mijn achtergrond daarin een heel belangrijke rol speelt. Toen ik klein was ging ik in Amerika wonen en veel van wat ik nu ben, is gevormd doordat ik helemaal alleen in een voor mij compleet nieuw land zat. Zonder vrienden. Dus ik had gewoon geen keuze dan mezelf zijn en alles in mijn eentje proberen uit te vinden.’
En dat is aardig gelukt!
‘Ik heb altijd geprobeerd te zijn wie ik ben en te doen wat mij goed lijkt. Het is belangrijk om trouw te blijven aan de dingen die voor jou goed voelen en dat je niet meegaat in de verwachtingen die andere mensen van jou hebben om zogenaamd te passen in de rest van de wereld.’
Je woont al sinds 1984 in Amerika. Jou zien we zeker nooit meer terug in Nederland?
‘Ik kan me inderdaad niet voorstellen om terug te gaan. Ik woon al zo lang in New York, ik zie dat echt als mijn thuis. Bovendien wonen daar al mijn vrienden. Hoewel ik New York geen makkelijke plaats vind voor acteurs om te wonen, leef ik hier mijn leven en ben ik gelukkig zo. En ik loop snel, dat heeft waarschijnlijk te maken met mijn lengte, dus ik word ook niet vaak lastiggevallen.’
Hoe vaak kom je naar Nederland?
‘Zo’n één of twee keer per jaar. Laatst was ik er nog en dan is het erg leuk om mijn familie weer te zien. Ik heb namelijk hele mooie nichtjes.’
Bevalt de Nederlandse mentaliteit van tegenwoordig je niet?
‘Het heeft niets met mentaliteit te maken, maar ik heb nu een leven voor mezelf gecreëerd in New York. Het zou een enorme verandering zijn om opeens terug te gaan naar Nederland. Op dit moment kan ik me dat niets eens voorstellen. Maar je weet maar nooit.’
Een tijdje geleden speelde je in de hitserie Nip/Tuck. Ga je nog een keer in een tv-serie spelen?
‘Ik weet het niet. Ik ben blij met de weg die mijn carrière heeft genomen tot nu toe. Het is veelzijdig met kleine, onafhankelijke films, de bigbudget-movies en de tv-series die ik heb gedaan. Op dit moment zie ik het niet voor me dat ik een in langlopende tv-serie zou spelen. Maar ik zeg niet dat het in de toekomst nooit gaat gebeuren. Het hangt af van het materiaal.’
Dus je bent, terecht, trots op je carrière?
‘Nee, ik ben niet trots. Ik ben wel blij met de mogelijkheden die ik heb gekregen. Er zijn verschillende redenen waarom ik rollen aanneem; soms heb ik een rol gespeeld alleen omdat ik wilde werken. Kijk, het is een erg competitieve omgeving waarin je rollen moet zien te vinden. En zeker voor vrouwen is het lastig, dus ik ben altijd blij met een erg goede rol.’
Nip/Tuck, de serie waarin de buttlifts niet aan te slepen zijn, is toch redelijk oppervlakkig? Lijkt me niets voor jou!
‘De serie vind ik erg interessant op dat gebied. Ik moet eerlijk zeggen dat ik ook dacht dat het één van die shows was waar het alleen maar om plastische chirurgie zou gaan. Maar de visie van de serie over plastische chirurgie is niet zo simpel, zo van: iedereen die het wil moet het lekker gaan doen. Nee, erg veel afleveringen gaan over mensen met afwijkingen die om niet-cosmetische redenen een behandeling willen. Nip/Tuck stelt het hele fenomeen plastische chirurgie ter discussie, dus het gaat wel wat dieper. En het was erg leuk om te doen! Het karakter dat ik speelde was erg uitdagend om te spelen, maar ik zie er geen toekomst voor, want alles zou nu gewoon een anticlimax zijn. Eerder bleek namelijk al dat ze een man was, dus wat wil je nu nog meer? Alles zou simpelweg teleurstellend zijn, dus we houden haar waar ze is. Waarschijnlijk is dat ergens in de problemen op een vliegveld in een of ander land.’
Ben je zelf erg bezig met je uiterlijk?
‘Nou, ik vind mijn gezondheid erg belangrijk, dat wel. Maar ik ben een slechte eter. Er zijn zoveel dingen die ik niet lekker vind. Daarom heb ik veel ruzie met mijn dieet, maar ik vermijd geen dingen om gezondheidsredenen. Dat wil niet zeggen dat ik niet op mijn gezondheid let, want dat doe ik wel. Zo sport ik zoveel mogelijk. Maar het is ook belangrijk hoe je je voelt. Ik heb een vriend die net 40 is geworden en hij vertelde me laatst: ‘Ik kan voelen dat ik 40 geworden ben, want bij het wakker worden voelt me lichaam een beetje pijnlijk aan en heb ik moeite met opstaan.’ Toen dacht ik: ‘Pijnlijk? Waar heb je het over?!’ Leeftijd is slechts een getal en niet iets waar ik constant over nadenk. Het klinkt als een cliché, maar je bent zo oud als je je voelt. Ik heb mensen ontmoet die 25 zijn, maar zich gedragen als 95 en andersom.’
Wat voor rol zou je nog eens willen spelen? Weer een stripheldin?
‘Ik weet niet zoveel over stripboeken, dus ik zou geen andere rol weten. Mijn achtergrond gaat meer over literatuur dan over stripboeken. Maar nu ik drie X-Men films heb gedaan, zou een andere soort rol wel leuk zijn.’
En uit de literatuur dan?
‘Er zijn veel geweldige novellen. Sommigen zijn al gedaan, dus dat houdt op. Maar ik ben altijd opzoek naar een interessant iemand om te spelen en natuurlijk zijn er heel veel vrouwen die interessant zijn, maar voor mij is er nu geen speciaal iemand.’
Een heel politiek antwoord!
‘Het is altijd tricky om een rol te noemen.’
Spaar je eigenlijk de spulletjes die je herinneren aan je carrière?
‘Ik ben zo slecht met dat soort dingen. Ik heb amper nog foto’s die gemaakt zijn toen ik als model werkte. En ook niet als actrice trouwens. Ook memorabilia die ik kreeg omdat ik bepaalde rollen heb gespeeld heb ik niet meer. Kijk, ik hou niet van rotzooi en in New York zijn de appartementen niet zo groot, dus er is weinig ruimte om dingen op te slaan. Daarom gooi ik die spullen maar gewoon weg.’
<KADER>
Waar ken je Famke ook alweer van?
Film o.a.:
- X-Men I, II en III
- Don’t Say a Word
- The Faculty
- Goldeneye
Tv-serie o.a.:
- Nip/Tuck
- Ally McBeal
- Star Trek: The Next Generation
Andere artikelen
De titel komt dan hier, lang wel nie