In deze serie gaan we terug naar de studententijd van een beroemde ex-student van de HvA. Deze keer: Mart Visser.
DOOR: GABRIEL ALEXANDER DERIGA
VOOR: HAVANA
Het AMFI heette voorheen Modeacademie Charles Montagne en daar studeerde van 1988 tot 1992 Mart Visser. Toendertijd was het een nog particuliere studie. “Dat was een enorme drive. Mijn ouders hebben kromgelegen voor de dure studie,” aldus Mart. Het kost een paar centen, maar dan heb je ook wat: “Ik ben dubbel afgestudeerd: ik heb styling en ontwerpen gedaan. Het mooie van Montagne was dat de docenten naast school gewoon werkten in het beroepenveld, dus zij konden een goede visie geven vanuit de markt.”
Wilde je altijd al couturier worden?
“Van kleins af aan. Rond mijn vijftiende zag ik een show van Max Heijmans, met tachtig van die dames met handschoentjes aan en zo’n oude palmboom met zes mannequins. Het had die blaise waarvan ik dacht: dit is wat ik zoek. Niet de palmboom, maar wel een eigen signatuur. Ik ben helemaal geen high-fashion, trendy designer. Ik wil gewoon een goed, mooi stuk maken met een ambachtelijke onderbouwing. Dat laatste heb ik niet meegekregen op de academie. Dat ambachtelijke zit ook niet in onze Nederlandse genen.”
Hoe kreeg je dat ambachtelijke dan onder de knie?
“In de praktijk. Zo heb ik gezocht naar mensen die het wel konden en ik heb het geleerd tijdens mijn stages in New York. Die heb ik zelf geregeld. Ik ben toen een paar maanden naar New York getogen met een presentatiemap. In 1991 was Donna Karan bezig DKNY op te zetten. Daar ben ik eerst heen geweest en heeft ze zelf nog mijn map bekeken. Ze zei: ‘laat je map nog maar even liggen,’ wat wil zeggen: het gaat door de Xeroxmachine. Daarna werd ik aangenomen. Later heb ik nog gewerkt bij Anne Klein, een soort Chanel van Amerika. Daar verdwenen af en toe enkele van mijn tekeningen van mijn bureau. Toch wel handig, zo’n stagiair. Maar dat maakte niets uit, het was ontzettend leerzaam. Het meest heb ik geleerd in de praktijk.”
Wat heb je dan op school geleerd?
“Daar leerde ik een bepaalde diepgang, maar het was allemaal meer gericht op creativiteit uit jezelf halen. Maar als student heb je geen enkele kaas gegeten van het communiceren met een producent in Sjanghai. Of hoe je echt goed technische tekeningen moeten aanleveren. Know-how is echt heel ver te zoeken. Dat heb ik allemaal in de praktijk moeten leren.”
En kan een AMFI-student nu praktijkervaring bij jou opdoen?
“Binnen mijn prêt-à-porterlijn heb ik plaats voor mensen van het AMFI, omdat ik ze daar creatief wil benutten. Als ik één colbert op een pop zet, dat heel specifiek Mart Visser Collection is, dan wil ik eigenlijk drie studenten neerzetten en zeggen: ‘jongens, ga twee dagen je gang en maak zoveel varianten op dit jasje zodat we er stappen verder mee komen.’ Ik denk dat ik daarmee een student veel meer kan leren en ik denk dat ik daarmee dieper kom met mijn collectie.”
Hoe zag jij er zelf uit tijdens je studie?
“Nou, ik werd al kaal en heb vanaf mijn veertiende een zware punktijd gehad. Maar ik maakte wel mijn eigen kleding. Vaak gingen we met een groep op woensdagavond naar de Roxy, maar niet voordat we eerst kleding in elkaar ramden. Dan gingen we met z’n allen in het wit bijvoorbeeld. Het feesten eindigde dan op zondagavond in de Mazzo op de Rozengracht. Het was een wild leven. Niemand had een vaste relatie en iedereen ging los. En ach, feesten hoort bij studeren.”
En dat studeren leidde er niet onder?
“Nee hoor. Maar ik deed soms wel wat ik wilde. Zo moesten we eens acht weken lang een mannelijk naaktmodel natekenen. Met je ellebogen in de houtskool, daar word ik niet opgewonden van. Tekenen was gewoon niet mijn ding. Op gegeven moment dacht ik alleen de Picasso-kant op te kunnen met vier jointjes op. Daar kwam ik trouwens best ver mee. Kijk, als docent is het je gave om te kijken wat je uit iemand kan halen. Destijds was hele conceptuele mode met ecologische materialen in. Maar ik wilde gewoon wijven met ellenlange benen op goede hakken, een smachtende boezem en meters bont eromheen. Ik ging met het bontinstituut aan de gang, dat was zo controversieel als de pest. Eén docente had me goed in de gaten. Naar haar tekenlessen ging ik niet meer. Toen zei die docente: ‘Mart, doe wat je doet, maar laat mij nou zien wat jou manier van tekenen is.’ Ik maakte vervolgens één tekening en ging met het kopieerapparaat aan de slag. Dan draaide ik de tekening mee, waardoor er vervormde lijven en gezichten ontstonden. Ik blies dat op tot een levensgrote pop die ik overgoot met ecoline. Zo liet ik puur creatief zien wat je met één tekening kan doen. En toen kreeg ik een 8. Ik vond het goed dat zij als docent inzag dat mijn kracht niet lag in tekenen. Ik ben gewoon stilistisch, dat is mijn vermogen. Dat kon ze accepteren en waarderen.”
In het voorjaar komt je nieuwe zonnebrillenlijn bij Eyewish uit.
“Klopt, dat is weer heel wat anders. Ik moest nadenken of ik juist iets nieuws moest ontwerpen of dat ik in de brillen moest gaan vertalen wat ik de afgelopen jaren heb neergezet. Maar ik ben teruggegaan naar het vrouwbeeld en daarvoor gaan ontwerpen. Die brillen tekende ik op karton en knipte ze gewoon uit. Zo maak ik ook mijn tassen.”
Zien we je ooit terug als leraar op het AMFI?
“Ik zou het wel leuk vinden om op gegeven moment enkele goede studenten te begeleiden in hun afstuderen. Dus wie weet.”
>KADER<
Mart Visser werd geboren in 1968 en groeide op in Sleeuwijk, een klein dorpje onder de rook van Gorinchem in Noord-Brabant.
Zijn eerste collectie presenteerde hij in 1993. Tien jaar later verscheen het boek ‘Mart Visser Haute Couture’ door Fiona Hering, over het eerste decennium in coutureland van Mart.
Mart Visser ontwerpt o.a.:
- Haute couture en prêt-à-porterlijn
- Bedrijfskleding
- Damesschoenen
- Tassen en luxe kleinlederwaren
- Sieraden (kleine collectie als relatiegeschenk)
- Oogmode