Robin van Persie: "Niks toezeggen, anders stoot ik mijn kop"

Het WK ging jammerlijk verloren. Maar er wacht een nieuwe Oranje-missie. Aan de vooravond hiervan spraken wij in Londen met een openhartige Robin van Persie. Over teleurstellingen, zijn kids en leven en spelen op intuïtie.

DOOR: GABRIEL ALEXANDER DERIGA
VOOR: VERONICA MAGAZINE

Wij hebben met Robin van Persie (28) afgesproken op het trainingscomplex van zijn club Arsenal. Het ligt op een uur rijden buiten Londen. Onderweg mijmeren we over het afgelopen wereldkampioenschap voetbal in Zuid-Afrika. Net als in 1974 en 1978 waren ´we´ zo dichtbij. Maar weer bleven we achter met lege handen. Hoe meer we er erover praten, hoe duidelijker het wordt dat wij de nederlaag tegen Spanje nog niet verwerkt hebben. Hoe zit het eigenlijk met Van Persie´s WK-kater? „De hoofdpijn is inmiddels gezakt”, zegt de geboren Rotterdammer nadat we hem de hand schudden. „Teleurstellingen zijn inherent aan voetbal en het leven. De kunst is die dingen snel een plek te geven.” 

Ons is dat nog niet gelukt. Van Persie kon dat ook niet altijd. Hij heeft het in de afgelopen jaren geleerd. „Als jonkie was ik sneller van slag. Maar als je om je heen kijkt, naar hoe ouderen met tegenslag omgaan, dan zie je dat je best fouten mag maken. Door de jaren heen leer je de dingen te bekijken in een tijdspanne van enkele maanden, in plaats van een week. The big picture, zeg maar. Dan realiseer je je dat je nog genoeg tijd hebt om je fouten goed te maken. Het is niet moeilijk, hoor. Kijk, mensen verliezen veel tijd in het leven met dubben en nadenken over hoe het had kunnen zijn. Dan denk ik: Het is alweer een tijdje terug gebeurd. Haal je lering uit het verleden en ga door.”

Volwassen en nuchter. Zo was Van Persie niet altijd te omschrijven. Het grote publiek vond hem naast getalenteerd, lange tijd brutaal en eigenwijs. Maar de vaste aanvoerder van Arsenal, een eer die nooit eerder een Nederlandse speler te beurt viel bij een Premier League topclub, is gegroeid als mens. Op en naast het voetbalveld maakte hij inmiddels het een en ander mee. Zoals de enorme droogte bij zijn club. Al zes jaar heeft Arsenal geen enkele prijs weten te winnen. „Dat doet veel pijn. Maar je moet je wel snel over teleurstellingen heen zetten, want drie dagen later wacht de volgende wedstrijd.“ De prijsloze jaren verandert niets aan de filosofie om op z´n Arsenal´s te spelen. Ook al gaan mooi voetbal en prijzen winnen vaak niet hand in hand. Kijk tevens naar Oranje. „Het is niet fijn om aantrekkelijk voetbal te spelen en met lege handen te staan, klopt. Maar met afbraakvoetbal winnen vind ik helemaal niks. Dan hoef ik die beker niet eens. Ik ben vroeger niet op voetbal gegaan om zo te spelen.”

Behalve door zijn ervaringen als speler, is Van Persie vooral beïnvloed door de opvoeding van zijn vader Bob. De kunstenaar, waar Van Persie na de scheiding van zijn ouders als vijfjarige ging wonen, bracht hem de nuchtere volwassenheid bij. Behalve pappa was Bob zijn beste vriend. „Zijn manier van opvoeden was heel vrij. Ik mocht mijn eigen keuzes maken, of ik nu 3, 5 of 10 jaar was. Dat vond ik altijd lekker. Je leert veel meer van eigen ervaringen dan van woorden van een ander.” Een visie die hij nu doorgeeft aan zijn eigen kinderen, zoontje Shaqueel (ruim 4 jaar) en dochtertje Dina Layla (bijna 2). „Als zij iets willen doen, dan waarschuw ik ze van te voren. ´Pas op, dit kan er gebeuren´, zeg ik dan. Maar ja, kindjes van 4 en 2 weten het altijd beter en gaan het op hun eigen manier doen. Als dat fout is gegaan, ga ik met hen zitten om het te ontleden. ´Dit ging fout, weet je waarom?´, vraag ik ze. Ik durf mijn kinderen fouten te laten maken omdat ze vroeg of laat toch wel hun hoofd stoten. En door eigen beslissingen te nemen leren ze het meest.”

Laatst kwamen de 3 generaties Van Persie samen voor de videoclip Rotterdam Roots of Robin van Persie van Adidas. In het filmpje zijn Bob, Robin en Shaqueel te zien op het pleintje aan de Oudedijk in Rotterdam, vlakbij het Libanon Lyceum, waar de kleine Robin zijn eerste kunstjes met de bal leerde. „Dit plein is heel speciaal voor me. Het was anderhalve minuut lopen van mijn huis. Iedereen kende elkaar. Ik heb daar uren gevoetbald. Een fantastisch mooie tijd was dat. Het is bijzonder dat juist op dat pleintje de clip is opgenomen. Want hier stimuleerde mijn vader mij om te gaan voetballen. En nu doe ik datzelfde bij mijn zoontje, dat al een aardig balletje kan trappen.” Net als zijn dochter trouwens. “Maar ze is een rechtspoot, daar moeten we even aan werken”, lacht Van Persie die juist bekend staat om zijn begaafde linkerbeen. Hij herkent zichzelf in zijn kinderen. „Het is best confronterend om mezelf terug te zien in Shaqueel. Hij is ook druk, altijd aan het sporten en heeft, net als ik had als kleine jongen, een gigantisch schot. En toen Dina Layla was geboren zeiden mensen: ´Ah lekker, een dochter is rustig. Die wil alleen maar kroelen.´ Maar dat is niet waar! Zij is nog erger dan Shaqueel. Ze weet wat ze wil, is lekker pittig en kan geen seconde stilzitten.” Dan moet de Oranje-aanvaller aan zichzelf denken. “Wanneer ik van mijn vader of moeder een uurtje moest afkoelen op mijn kamer, pakte ik een tennisbal en gooide ik keihard tegen de muur om vervolgens naar de bal te duiken. Een uur lang. Dat was mijn rust.”

Als we Robin vragen zichzelf te omschrijven, vertelt hij dat hij van alles wat is: Rationeel, spontaan, een denker. „Want je kunt niet altijd één houding aannemen, je moet je in situaties aanpassen. De ene keer is het beter om direct te reageren of te doen. De andere keer kun je beter wachten.” Het lukt hem tegenwoordig beter de juiste inschatting te maken, omdat hij heeft leren luisteren naar zijn intuïtie. „Ooit heb ik geluisterd naar iemand die mij adviseerde. Ondanks dat ik een broeierig gevoel kreeg, dat mij zei dat ik het niet moest doen, heb ik het toch gedaan. Voor hem. En daar heb ik zo´n spijt van gehad. Toen heb ik mezelf een trucje aangeleerd: Iedere keer dat ik datzelfde broeierige gevoel krijg, moet ik wachten. Niks toezeggen of doen, anders stoot ik mijn kop.” Als voetballer is het niet anders. „Ook in het voetbal maak ik mijn keuzes vaak op intuïtie. Je moet namelijk snel denken, sneller dan die andere 21 spelers. Zie jij die eerste passmogelijkheid wel of niet? Als ik die zie, dan moet ik 8 van de 10 keer die pass meteen geven. Intuïtief zo´n beslissing nemen is de juiste keuze, heb ik ervaren.”

Nu we Robin horen praten over keuzes maken, situaties analyseren en mensen bewust fouten laten maken om ze te laten groeien, is het net alsof we een hoofdtrainer in spé horen. „Dat weet ik niet”, zegt Van Persie verbaasd. “Wel vind ik het leuk om vooral jonge mensen te helpen. Maar trainer zijn is meer dan dat. Dan moet je ook managen en meetings bijwonen. Misschien past een assistentenrol mij beter, dat gaat meer over puur voetbal.” Als één van Arsenal´s steunpilaren gedraagt Robin zich echter nu al af en toe als trainer. „Soms zeg ik wat tegen die jonge gasten hier en kijk ik stiekem of ze het oppakken. Het is het allermoeilijkst: Zij moeten mijn woorden overbrengen in hun eigen daden. Als dat dan lukt, dan krijg ik een kick.” Om licht verwonderd toe te voegen: „Nu ik mezelf zo hoor praten klink ik inderdaad als een trainer.” Maar Van Persie is nog helemaal niet bezig met het leven na voetbal. Want hij leeft in het nu. „Heb ik altijd gedaan. De dingen die ik nu naast voetbal doe, zoals golf of tafeltennnis, doe ik omdat ik er plezier aan beleef. En niet om een bepaald doel te bereiken. Zo was het ook toen ik voetballer werd. Ik wist helemaal niet dat je zo beroemd kon worden en veel geld kon verdienen. Ik deed het omdat ik het leuk vond. Je hebt ook broodvoetballers aan wie je kan zien dat ze spelen om de verkeerde redenen. Maar bij goede spelers waar voetbal in hun bloed en botten zit, spat het plezier ervan af. Ik ben ervan overtuigd dat zo´n jongen, zeker op de lange termijn, verder komt.”