Hugh Jackman: "Wat is dat voor bull shit"

Wolverine over spugen, in elkaar geslagen worden en zijn favoriete Vinnie…

DOOR: GABRIEL ALEXANDER DERIGA
VOOR: FHM - FOR HIM MAGAZINE

Wolverine is terug!
"Niet als het aan mijn vrouw lag."

Hoezo?
"Als ik naar haar had geluisterd had ik nooit de rol van Wolverine aangenomen. Toen ik auditie deed voor X-Men I, las ze de eerste zin van het script: ‘Wolverine haalt zijn klauwen tevoorschijn en steekt van achter op hem in.’ Mijn vrouw zei: ‘Give me a break, dit kan jij niet.’"

Zo zie je maar weer, nooit naar vrouwen luisteren…
"Dit is de eerste keer in haar leven dat ze het bij het verkeerde eind had. Maar nu vind ze het wel erg leuk dat ik Wolverine ben. Ze houdt wel van een beetje ruig."

Oh, vertel…
"Ik heb haar ontmoet toen ik met haar in de gevangenisserie Correlli speelde. Door mijn opgepompte spieren was mijn nek verdwenen, mijn hele lichaam zat vol met nep-tattoo’s en ik had een heel kort kapsel met zo’n verschrikkelijk matje in mijn nek. Na het filmen zei ze: ‘laat je tattoo’s nog maar even zitten...’ En nu vind ze het wel spannend dat ik weer Wolverine ben."

Heb je zelf inktportretjes in je huid?
"Nee, want door een tattoo bestempel je jezelf met een bepaalde persoonlijkheid, en ik moet als acteur van alle stempels en persoonlijkheden af kunnen om een rol te kunnen spelen."

Je favoriete scheldwoord is toch bullshit?
"Wat is dat voor bullshit?"

Klopt het dat je bang bent om bespuugd te worden door diehard Wolverine-fans?
"Nou, bang… Toen ik dat zei overdreef ik een beetje, maar als ik Wolverine had verneukt in X-Men 1, dan hadden ze zeker op mij gespuugd. Je wilt niet weten hoe fanatiek die Wolverine-fans zijn."

Ben je nu niet bang voor een dikke fluim?
"Totaal niet, want X-Men; The Last Stand is zonder twijfel de beste film van de drie. Er zit zoveel in voor de Wolverine-fans, dat ze helemaal door het lint zullen gaan. Regisseur Brett Ratner pakt uit met enkele zeer dramatische scènes en meer karaktergebaseerde actie. En waar Wolverine in de eerste twee delen nog niet weet of hij bij de X-Men wil horen of dat hij solo gaat, is het in dit deel meer geaccepteerd dat hij onderdeel uitmaakt van de groep. Maar hij wil ook de leider zijn. Tja, hij is en blijft een loner en is allesbehalve onderdanig. En niet onbelangrijk in The Last Stand is de intimiteit met Jean Grey (door onze Famke Janssen!). Ze worden namelijk erg intiem."

Vertel daar eens meer over…
"Dat kan ik eigenlijk niet. Maar het wordt erg heet en ik weet niet of je het romantiek kunt noemen, want het is eigenlijk een vreemde situatie en allesbehalve romantisch, maar er komt heel wat spanning vrij."

Wolverine gaat zich toch niet settelen?
"Laten we eerlijk zijn, niemand wil Wolverine gelukkig zien. Hij is nooit tevreden, dus of hij ook ooit tevreden zal zijn in de liefde? Maar er is iets aan Jean Grey wat hem zachter maakt van binnen."

Wie heeft daar geen last van bij Famke?
"Maar Wolverine houdt ook van pit, een attitude en mysterie. Dat is een groot verschil met mezelf. Ik val voor gevoel voor humor en zelfvertrouwen. Dat laatste vind ik het meest sexy aan een vrouw."

En je eigen zelfvertrouwen, boost Wolverine die op?
"Zeker. Hij is de baas, waar hij ook is. De eerste keer dat ik op de set liep tijdens X-Men I was ik geïntimideerd door al die mensen en grote sets. Maar na een paar weken greep ik de situatie bij de ballen, zoals Wolverine dat zou doen. Jij bepaalt het spel en de regels."

En dat doe je thuis ook?
"Natuurlijk! Kijk, mijn ouders scheidden toen ik klein was en mijn moeder ging in Engeland wonen. Dus opeens moest ik als tienjarige de was doen, koken, strijken… Mijn vrouw heeft verschrikkelijke mazzel met mij. We zijn nu tien jaar getrouwd en gaan dat binnenkort vieren met vrienden en familie. Voor de uitnodigingen gaan we de gastenlijst van onze trouwerij af, waar 220 mensen op staan, om te zien wie we nog steeds mogen en wie niet. Er blijven denk 50 mensen over."

Wat je vreemdste fanverhaal?
"In New York heb je een restaurant waar veel acteurs komen. Vinnie, de manager, is dat dus wel gewend. Maar toen ik daar aan het ontbijt zat zei de serveerder: ‘check onze manager daar’. Ik draaide me om en op dat moment dook Vinnie onder de toonbank. Ik draaide me terug en toen ik weer keek, dook Vinnie opnieuw weg. Uiteindelijk kwam hij zwetend en trillend naar me toe. Ik gaf hem een hand en zei: ‘Hoi Vinnie, alles goed? Vind je mijn films leuk?’ En hij brulde: ‘Leuk?! Ow, I love them!’ Toen deed hij midden in het restaurant zijn shirt uit en liet hij mij zijn rug zien, met een megagrote fullcolor tattoo van Wolverine. Dat is nog eens toewijding! Hij is mijn favoriete Vinnie."

Vorig jaar koos People’s Magazine je voor het eerst in vijf jaar niet als een van de “50 Most Beautiful People in the World’.
"Wat!?"

Ik heb slecht nieuws voor je.
"Dan heeft mijn publiciteitsafdeling flink gefaald. Als ik volgend jaar niet terugkeer in de lijst, dan heb ik de rol van Wolverine voor niks gespeeld. Dan kan mijn theorie de prullenbak in."

Als mutant hoor je nergens bij. Heb je dat gevoel zelf ook wel eens?
"Wie niet? Je kent dat wel, dat je als kind voor het eerst met een nieuwe kapsel naar school gaat en iedereen lacht je uit. Dan wil je door de grond zakken. Je wilt er gewoon bijhoren. Ik was de jongste thuis, dus ik droeg de afdankertjes van mijn broers. En ik kreeg nooit de hippe schoenen die ik wilde. Dat maakte het moeilijk om erbij te horen. Nu ik in mijn dertiger jaren ben, hoop ik de dingen te doen omdat ìk die wil doen en niet omdat ik erbij wil horen. En dat ik naar muziek luister omdat ìk die leuk vind en niet omdat anderen dat leuk vinden."

Nog collega’s verwond met je klauwen?
"Vooral tijdens de opnamen van de eerste film zijn veel ongelukken gebeurd. Maar meestal was ik het die pijn leed, doordat ik mezelf in mijn benen stak."

En in je gezicht als je in je neus wilde peuteren?
"Ook een paar van die. Waar de messen in de eerste film van metaal waren, zijn ze nu van een soort pvc. Maar dan nog kun je er aardig mee steken, dus tijdens heftige vechtopnames gebruikte ik van die afgeknipte messen, zodat ik niet echt iemand oog eruit stak. Later verfden ze die messen er digitaal in. Dat is het voordeel van het spelen in succesvolle films: er is meer budget."

Waar zijn die dingen nu?
"Ik heb ze bewaard. Niet de bakkebaarden, dat zou een beetje luguber zijn. Maar de messen zitten in een hele mooie mahoniehouten doos met ‘Wolverine’ op de deksel gegraveerd. Ik heb de doos gekregen van de jongen wiens enige taak mijn klauwen was. Elke dag was hij op de set in afwachting of ze stuk zouden gaan. Meer deed hij niet. Ik heb de doos bij het raam gezet om de inbrekers af te schrikken."

Hoe kan zo’n aardige, relaxte kerel veranderen in een ruige vechtmachine?
"Om eerlijk te zijn had ik in het begin moeite om die zwartheid en boosheid op te wekken. Maar dat is nu geen enkel probleem. Toen ik jonger was bekeek ik alles zwart/wit en had ik vreselijke driftbuien. Tja, ik was de jongste van vijf en we hadden het niet zo breed, dus ik moest constant vechten. Als ik Wolverine speel, grijp ik terug naar die tijd."

Wanneer heb je voor het laatst iemand goed in elkaar gebeukt?
"Ik ben eens vrij dronken geworden in Londen en ik zong daar een paar nummers. Opeens dook er een skinhead op en die tikte me op mijn schouder en sloeg me knock-out. En dat was het. Dus ik kan niet echt zeggen dat ik gevochten heb."

Er komt een Wolverine spin-off die je zelf gaat produceren. Zijn de andere X-mannen en –vrouwen superaardig tegen je omdat ze in je film willen komen?
"Ze proberen van alles, maar ik doorzie ze allemaal. Op dit moment ontwikkelen we het script en we weten helemaal niet of er andere X-Men in zullen voorkomen."

Door de X-Men films ben je een grote meneer geworden in Hollywood…
"Sinds X-Men I is alles veranderd voor mij. Zo heb ik het geluk gehad om te werken met mensen als Woody Allen en Chris Nolen, en speel ik in geweldige films."

En je bent nu een stuk rijker.
"Financieel is er natuurlijk ook heel wat veranderd, ja. Toen ik begon met acteren had ik nooit verwacht snel geld te verdienen. Mijn eerste baan kreeg ik pas toen ik al 27 was, dus ik was gewend te leven zonder veel geld. En ik heb me daar vreemd genoeg nooit echt zorgen over gemaakt."