In deze serie gaan we terug naar de studententijd van een beroemde ex-student van de HvA. Deze keer: Thomas Acda.
DOOR: GABRIEL ALEXANDER DERIGA
VOOR: HAVANA
Veel herinnert Thomas zich niet van zijn korte tijd aan de lerarenopleiding aan De Witte Lelie (nu onderdeel van de EFA – Educatieve Faculteit Amsterdam). “Ik denk er nooit over na. Maar ik weet wel waar het is,” zegt Thomas lachend. Dan is hij even stil. Verwonderd vervolgt hij: “Gek hè, dat ik er geen fuck meer van af weet?” Nederlands en Engels studeerde hij. Voor dat laatste haalde hij binnen drie maanden (!) zijn propedeuse. Na anderhalf jaar stapte hij over naar de Toneelschool. “Ik was vergeten dat ik daar altijd al heen wilde. Toen ik mij dat weer herinnerde, ben ik maar gegaan.”
Waarom ben je aan de larenopleiding begonnen?
“Omdat mijn vriendin daar heen ging. Meer redenen had ik absoluut niet. Uiteindelijk ben ik met haar getrouwd, dus het was wel een goede move.”
Wat herinner jij van De Witte Lelie?
“Dat het een hele grote school was. Het lastigste van studeren was dat ik nooit het lokaal kon vinden. Ik wist nooit wat ik had, van wie ik het had en waar ik het dan moest hebben. Ik was er niet vaak, ik zat altijd thuis. Ik zie me wel de school binnenlopen. En ik zie de kantine voor me.”
Heb je er leren schrijven?
“Nou, ik maak absoluut taalkundige fouten in mijn teksten, maar gewoon bewust, omdat het in mijn nummers klopt. Of omdat je het zo zegt, of omdat het beter loopt. Maar op De Witte Lelie kreeg je veel les in hoe het allemaal moest en hoe het klopte. Daar was ik het nooit zo mee eens. Ik ging niet ergens tegenin of zo. Maar ik was wel van mening dat ik het mocht schrijven zoals ík dat wilde.”
Hoe was je in Nederlands?
“Aardig. Ik vond het allemaal niet zo ingewikkeld, behalve taalkundig ontleden. Maf hè, dat het nu mijn vak geworden is? Misschien wel juist daardoor.”
Hoe kreeg je het dan toch onder de knie?
“Ik was inmiddels op de Kleinkunstacademie beland en binnen drie minuten in onmin geraakt met mijn leraar tekstschrijven. Naar die lessen ben ik niet meer gegaan. De directeur Ruut Weissman, nu regisseur van onze theatershow, vroeg mij wie ik de beste tekstschrijver vond. ‘Huub van der Lubbe,’ antwoordde ik. Hij knikte, kwam een uur later terug en zei: ‘Vrijdagmiddag, half drie in café De Pels. Daar zit Huub op je te wachten.’ Sindsdien sprak ik elke vrijdag met Huub af.”
VAN EEN DORPJE NAAR DE STAD
Je bent opgegroeid in het dorpje De Rijp. Hoe was de overgang naar de grote stad?
“Ik was nog niet begonnen aan mijn studie, of ik had al een kamer. Dat was ook zo eng: Ik liep door de Kalverstraat en kwam iemand tegen die zei: ‘Als je studeert, moet je dan geen kamer hebben?’ Ik zei: ‘Ja God, ik moet nog een kamer hebben ja.’ Hij ging verhuizen, dus ik kon erin. Een week later woonde ik op een zolderkamer in de Eerste Helmerstraat. Daar zat ik dan in mijn eentje. Dat was eigenlijk heel triest. Niemand had namelijk een kamer in Amsterdam, dus wanneer de school uit ging, zag ik iedereen vertrekken en ging ik naar mijn kamer. Ik woonde in de Eerste Helmerstraat en wist niet eens dat het Leidseplein zo dicht bij het Vondelpark lag. Ik ging er steeds met een enorme omweg heen, want die weg kende ik. Mijn vader bedacht een plan. Als we af wilden spreken, belde ik hem en zei hij: ‘Hans en Grietje, twee uur.’ Dan moest ik maar uitzoeken waar dat café was. Zo leerde ik Amsterdam kennen.”
Twee jaar lang eenzaam op je zolderkamer?
“Nee, want na een paar maanden kwam mijn oude vriend David (Middelhoff, basgitaar Acda en de Munnik) in de Bilderdijk wonen en die kende ook niemand.”
En toen barstte het wilde studentenleven los?
”Dat viel mee. Naar Nederlands en Engels ging ik al vrij snel niet meer. ’s Ochtends ging ik wel nog naar Geschiedenis, omdat ik dat heel interessant vond en om uit mijn nest te komen. Toen ik daar zelfs niet meer naartoe ging, zat ik vaak in de kroeg. Het wilde studentenleven begon tijdens de Toneelschool.”
Schreef je toen al nummers?
”In de Eerste Helmerstraat begon ik met schrijven. Ook speelde ik in een bandje, All About Eve. Ik was altijd aan het schrijven. Ik mocht de kroeg niet in, voordat ik een nummer af had. In die tijd heb ik Henk geschreven en als boetedoening, omdat ik de hele tijd aan iedereen zat te verkondigen hoe alles in elkaar zat, Ik weet het beter. Dat nummer heb ik de volgende dag voorgedragen in de kroeg. Met David begon ik de band Plan B. Later hebben we die we veranderd in Herman en Ik, en schreven we heel slechte nummers.”
NIEUWE THEATERSHOW EN ALBUM
Jullie nieuwe cd is uit en de daaraan gekoppelde theatershow gaat in november in première.
“Normaal maakten we een theaterprogramma en kwamen er later liedjes bij, dan hadden we een cd. En nu dachten we: we doen het andersom. We schrijven eerst de nummers. Onze nieuwe cd, Liedjes van Lenny, vormt een tweeluik met het vorige album, Groeten uit Maaiveld. Die was goed, maar deze is beter. Grandioos!”
De muziek klinkt heftiger dan we gewend zijn.
“Op de eerste albums was onze muziek akoestisch, want we wilden de mensen op plaat niet iets beloven dat ze in de theaters niet kregen. Maar in de nieuwe theatershow Ren Lenny Ren gaan er een band, drie achtergrondzangeressen en vijf acteurs mee. Nu kunnen we het waarmaken. Het wordt een vrij stevige show, met af en toe een mooie ballad erin. Ik ben er heel content mee.”
KADER
1967 geboren in Amsterdam
1986-1988 Lerarenopleiding De Witte Lelie
1989-1990 Toneelschool in Amsterdam
1990-1993 Kleinkunstacademie in Amsterdam
Acda en de Munnik
1996 Zwerf'on (eerste theaterprogramma)
1997 Acda en de Munnik (debuut cd)
1998 Naar Huis (tweede album, de doorbraak)
1999 Op Voorraad (live-cd)
2000 Hier zijn Acda en de Munnik (derde album)
2002 Trilogie (programma en cd van de drie programma’s en albums)
2002 Groeten uit Maaiveld (vierde album)
2003 Tournee Groeten uit Maaiveld
2004 Liedjes van Lenny (vijfde album)
2004 Ren Lenny Ren (theaterprogramma)
Andere artikelen
De titel komt dan hier, lang wel nie